Që Mirdita të mos shuhet!

Nga: Aleksandër Ndoja

 Kur e pyetëm një mikun tonë deputet, pjestarë të mazhorancës së sotme, se pse ajo, pra mazhoranca por dhe opozita, nuk mblidhen të formulojnë një ligj për ngritjen e pragut elektoral që të dy palët ja shohin hajrin, atë e pasoi një heshtje disi e gjatë.

Gjithnjë është folur për plangprishësit e vegjël me 2-3 përqind elektorat, të cilat në shumë raste u “bëjnë ligjin” dy partive të mëdha, PD dhe PS. Heshtja e deputetit duket se e kthjelloi atë, për të dhënë një përgjigje të sinqertë. Pa e ndryshuar tonalitetin e zërit, deputeti u përgjigj: – Nuk na lë PBDNJ-ja!.

“Sa e fortë kjo parti!-mendova me vete. Gjithnjë në pushtet, madje e zonja t’i diktojë politikës edhe përqindjen që duhet të vendoset për kapërcimin e pragut elektoral. Madje të ketë edhe meritën e tillë, që disa partijëza që dallohen nga vendndodhja e ndryshme e gërmave si “P”, “D”, “R” “S” etj, të kenë vëndin e tyre në parlament dhe madje edhe në politikëbërjen jashtë tij…

Më tej, deputeti si për tu justifikuar për këtë, vijoji se ky është një kusht i konventave europiane, sipas të cilve rekomandohet që përqindja e pragut elektoral nuk duhet të jetë më e madhe se sa vetë përqindja e minoritetit. Kjo e përligj disi këtë situatë, pasi dihet që politika jonë në çdo aspekt, është e prirur të zbatojë sa më shumë rekomandime që vijnë nga jashtë, aq më tepër kur është fjala për minoritetet, pasi ky është tregues kryesor i nivelit të demokracisë në një vënd.

Po çfar duhet të bëjë Mirdita në këto kushte të vështira për të, kur më shumë se asnjëherë tjetër është në prag të shuarjes totale të identitetit të vet. Ndonëse nuk është minoritet, Mirdita është oaz i vetëm i katoliçizmit në Shqipëri, dhe më së shumti për këtë fakt nuk e meriton të fshihet me një të rënë të lapsit nga harta administrative e vëndit. Një arsye më shumë, është se m’u në zemër të saj, në Ndërfanë, janë rrënojat e shtetit të parë të Arbrit. Gjithashtu është e gjithëpranuar se shkolla e parë shqipe, është hapur pikërisht në Velë të Mirditës në vitin 1692. A është e drejtë dhe kujt organizmave ndërkombëtare duhet t’u drejtohen mirditorët, që zona e tyre, rrethi i tyre të mos shuhet totalisht nga të gjitha institucionet shtetërore, dhe të kthehet  në një shtojcë e rretheve fqinjëtë që e qarkojnë atë.

Në fakt Mirdita u “sulmua” që herët. Pas vitit 1944, duke e ditur mirë se kjo zonë i kishte bërë ballë mjeshtërisht dhe me diplomaci pushtuesve turq, komunistët  “prenë” nga trungu i saj, zona të tëra duke i bashkëngjitur me pa të drejtë në rrethet fqinje. Kështu Bushkashi dhe zona e Bazit i kaloi administrativisht Burrelit, zona e Vigut i kaloi Shkodrës. Po ashtu Kalori dhe Ungrej i kaloi Lezhës, ndërsa Puka “mori” jo pak nga territori i Mirditës. Pa folur për Fanin një komunë mjaft e madhe, që ndër vite pësoi rolin e topit të llastikut duke ju atashuar herë Kukësit dhe herë Mirditës.  

Ndërkaq goditja përfundimtare duket se i vjen në kohët e demokracisë moderne, kur kjo zonë tashmë po pastrohet totalisht nga institucionet që rregullojnë jetën e brëndshme sociale, të cilat kanë edhe një ndikim gjithësesi indirekt, por tejet konsiderueshëm  në zhvillimin e zonës. Thuhet se fshirja nga harta e gjykatës dhe e prokurorisë, i dedikohet konflikti tej institicional mes Kryetarit të Këshillit të Lartë të Drejtësisë, ish presidentit Moisiu dhe Ministrit të Drejtësisë Rusmaili. Moisiu i gjëndur nën presionin se po pengon reformën në drejtësi, ka pranuar që të firmosë një projekt të ministrit Rusmaili, që detyron  kullën e drejtësisë në Mirditë, që më 1 shtator të shpërngulet në drejtim të Lezhës. Pra edhe për një vërtetim rutinë, banori i cilido prej ekstremeve të Mirditës, do të udhëtojë disa herë më larg. Ndërsa bakri i cili ka marrë dhe po merr jetë mirditorësh, gjëndet me shumicë në Mirditë, korporata me një dyzinë zyrtarësh ndodhet në Tiranë. Për shkak të minierave, sektori më i madh gjeologjik gjëndet në Mirditë, por drejtoria qëndrore është në Shkodër. Po ashtu elektriçistët e Mirditës, kur kanë për të bërë raportimin përpara eprorëve, duhet që të udhëtojnë në drejtim të Burrelit. Të gjitha ndërmarrjet ekonomike tashmë kanë përfunduar me seli në Lezhë, ndërsa në Mirditë kanë mbetur ngrehinat e boshatisura të ndërtesave. Komisariati i Policisë si e vetmja “ndërmarrje” me fluks të konsiderueshëm rrogëtarësh, muajin e fundit pësoi një rrudhje drastike. Numri i madh i të shënjuarve për t’u fshirë nga policia e qarkut të Lezhës, ju delegua komisariatit të Mirditës duke larguar as më shumë dhe as më pak se 78 punonjës! Në një kohë të shkurtër në Mirditë dalin të pa punë me qindra njerëz, vënde të cilat i ofrohen Lezhës, që përpos qendër-qarku, gëzon edhe statusin e vëndit bregdetar. Një situatë e tillë ka ndikuar dhe do të ndikojë dukshmë në të gjithë komponetët socialë por edhe politikë.

Përkundër kësaj situate, të bën përshtypje edhe heshtja e faktorëve të ndryshëm, të cilët kanë për detyrë parësore avokatinë institucionale për qytetarët e vet. Parë në retrospektivë, të dy deputet mirditas nuk kanë shkuar përtej cilësimit, që njëri të jetë “votë e sigurtë” për Sali Berishën dhe tjetri për Ilir Metën. Vota i detyron këta që të jenë më shumë në shërbim të qytetarëve se sa të liderëve të tyre partiakë. 

Por jashtë përgjegjësisë për një situatë të tillë, nuk janë edhe drejtuesit e shtatë njësive lokale të qeverisjes, të cilët në kuadër të qeverisjes në dietë, shumë kohë dhe energji e konsumojnë me listën e ndihmës ekonomike, e cila është shtuar dukshëm pas pastrimit të institucioneve. Ndërsa reagimi intelektual dhe qytetar ende nuk ka kalur tej protesave në bisedat e kafeneve, ku më së shumti zënë vend “temat madhore” si për zgjedhjen e presidentit apo sherrin Nano-Rama e deri për luftën në Irak!...