Miqësia…nje  term i njohur …Por  i  panjohur  për  disa…

             Të përfshin një ndjenjë e fuqishme simpatie, dhembshurie e pasioni të çmendur fëminor…

            Ishte si një qarje, nga e cila nuk tërhiqesh dot, si qarje e vetëpërmbajtur prej kohësh, e cila vjen nga            poshtë barkut duke shkatërruar, lëngëzuar e shpërthyer gjithçka rezistente.

Akoma më të lëngëzuar ishin njerëzit brenda në shpirt: në lëngëzimin amorf e në shpirtrat e tyre ata ndjejnë t’u shkëputeshin një nga një kokrrizat e zemrës, të cilat iu vunë në duar atij njeriu… S’ka jetë njeriu në këtë botë sado e trishtuar dhe e munduar të ketë qënë, të mos ketë pasur ditë të bukura, minuta të ëmbla e sekonda të lumtura…S’ka miqësi të gjatë,sado keq të prishet ajo më vonë, të mos qajë ngrohtësinë, afrinë,përmallimin e dashurinë që të ka dhënë dikur…Por rrallë ka miqësira që i qëndrojnë kohës, e cila se si i gërryen, se si i zhvoshk dalëngadalë dhe trungu i saj i njomë mbetet tepër i brishtë e i pambrojtur nga erozioni, nis një mendim i bezdisshëm diku, në qoshe të trurit, ku zë fill mëria, e përbërë prej mërzish e pakënaqësish të vogla…

              Por sulmi ka nisur dhe ti nuk e përballon dot më përmbytjen e tij të fuqishme që fshin nga kujtesa jote çdo dritë e valë kundërshtuese, çdo shkëndijë të mbetur dashurore e miqësore, të cilat edhe ti vetë, sikur kërkon t’i lëshosh, t’i lësh të enden në një qiell tjetër e jo në tëndin. Nuk e do dritën e tyre, ajo të shqetëson dhe të shmang nga shigjeta e mprehtë mbi të cilën ke hipur, maja e së cilës synon arritjen e një qilimi të përcaktuar tashmë…

Adelaida Caka

klasa 9-b, shkolla nr 2

email: adela.caka@albaniaonline.com