Udhëtim…… nëpër  rrugët e qytetit tim.

        Dal dhe ec, nuk kthej kokën mbrapa, një qetësi po me ndjek...Mos është nje hije e ngritur nga varri që shpirti i trazuar po me ndjek? Vazhdoj të ec, tashmë  jam afër qendrës së Rrëshenit,  mes shumë njerëzve te cilët të mbledhur duke biseduar dicka që ka ndodhur në Kurbnesh apo dicka që ka ndodhur ne Rreshen, ose diskutojnw  si të gjejnë një punë me te cilën te rrojne...ec e ec tashmë po kaloj para gjimnazit, në një moment unë ndaloj. Dicka prapa akoma me ndjek...shoh nxënesit qe  ecin, bwjnë fiskulturë, apo thjesht qëndrojne si trupa pa shpirt. Vazhdoj rrugën,  tani qëndroj para  komisariatit të policisë, ndjej akoma që dicka po më vëzhgon po me interesante janë policaët që ne fakt aty ku janë qiellin vështrojnë dhe përleshjet s’dallojnë. Kthehem djathtas, vazhdoj rrugën dhe shoh nje lokal, dy lokale, tre lokale apo katër a pesë. Njerëz që qëndrojnë, bërryla  të mbështetur në tavolinë, këmbë përmbi këmbë, lëvizin gojën sikur dicka po thonë por  thjesht ajrin po harxhojnë. Kohet e fundit edhe nxënës këto lokale po i frekuentojnë.Vazhdoj të ec akoma, prapa dicka me ndjek...cili është  kuptimi i ketij udhetimi qe unë po bëj,  vallë c'farë qëllimi ka?

Pse pas cdo hapi shpirti më trazohet dhe hija akoma më  afrohet...tashmë jam sipër ne veri të Rrëshenit dhe po ndjej të ftohtë por nuk është se po ngjitem lart, por po ndjej ftohtë nga vuajtjet, hidhërimet që si fantazma enden aty pranë. Shoh një të moshuar  e cila duart ka vënë në fytyrë, dhe të pakten përpiqet të mendojë, por të rinjtë e Rrëshenit as nuk e lodhin trurin per të ardhmen.

Dikur qytetarët e Rrëshenit ndihmonin njëri tjetrin, i ndanin bashkë vuajtjet, gëzimet, hidhërimet, por sot pse vallë të prishet e tillë ngrohtësi?!

Me gjithë mendimet që më kalojnë ne kokë, duhet të largohem prej tyre prandaj filloj të vrapoj, për cdo metër hapin, shpejtoj dhe ato që pashë, ato që mendova dua të harroj. Arrij në  majë të një mali hijen ndjej nga pas gjithnjë e më shumë  dhe më në fund kuptoj  dhe ndaloj.

 Kthehem dhe shoh se hija tashmë ishte shumë pranë meje sa mund të arrija të dalloja sytë  të  zhytur ne zjarr por duke pare me thelle ne to kuptova se ishin syte e mi, te cilet ishin te lodhur, te nevrikosur per ato qe shihnin. Fillova të kthehesha ne qytet dhe gjate rruges pashë njerez që ktheheshin te lodhur nga puna e megjithate ndalonin e pyesnin njëri-tjetrin, se si e kanë familjen apo të afërmit madje arrita te dalloja ne fytyrat e lodhura edhe buzqeshje, gjithashtu ngrohtësinë dhe afrimitetin që  aq shume doja te shihja. Tani sytë e hijes jane blu dhe pas pak ajo u zhduk.                                                              

EDIZANO GJINI

Datelindja: 23.07.1994

Vendbanimi:Mirdite

Email: edigjini@hotmail.com