Dilemë sfilitëse.

      Ka një qast magjik kur njeriu  ka dëshirë te bisedojë me veten, nje cast kur e ndien veten kokrrize rere përballë gjithësisë. Çfarë kemi bërë mirë e çfarë kemi bërë kec? Nje cast kur secili prej nesh gjendet përballë brengave te rënda apo te lehta çrëndësi ka kjo ,mbeten brenga gjithsesi qe fati apo vete jeta ti servir për te peshuar rëndë  në  shpirt ,për ti thënë  vetes se jeta qenka vec nje hiç. E shkuara te duket si nje kujtim ,e ardhmja si nje iluzion ndërsa  e tashmja nuk të  bind për  asgje. Brenda shpirtit harmoninë  e vendoska vetem iluzioni. Sa më  shumë   ti afrohemi asaj qe dëshirojmë  aq me shume vuajmë  të  ngatërruar  nën   hijen e gjërave të realitetit.Realiteti ...    Gabim ekzistence apo çjerrja e maskës  për  të  mos u hequr dot si aventurier. Pak ngrohtesi kerkon ndonjehere në  botën  e madhe ,po pikerisht ketu gabon njeriu .

Ndoshta  nevoja bën  të  fusë  kokën  në  strehën  më  të  parë  që  të ofrohet . Nuk i kushton rëndësi  për  momentin ,mjafton të  gjejë  pak zjarr e të ngrohë  duart e mpira ,të  arrijë  të  kapë  prej mëngeësh  jetën  dhe atëherë  kur duket se e ka humbur betejën me te sepse nje fije e hollë  e ndan jetën  nga vdekja ,gëzimin  nga hidhërimi.  Çastet e lumtura kanë  çmime të  paarritshme . Ç’farë  pres nga jeta kur jeta me mësoi  kotësine  e saj dhe  u lodha  në  boshllëk  për  të  përmbushur  boshllëkun e saj ,por gjithmone duke ruajtur ligjet e normat.Po çfarë  i duhen njeriut të  gjitha keto  mendime,kur kjo e uruar jetë  eshte kaq e shkurtër?

  Pse atëherë  qenka kaq i lodhshëm  ky udhëtim  tranzit me fund te dhimbshëm  ? Gjatë këti  udhëtimi  rrëzohemi, ngrihemi, por ama gjurmët  në  shpirt ngelen plagë  të hapura edhe pse njeriu bëhet  i guximshëm  kur i humbet te gjitha dhe mbetet si nje gotë  boshe ne shkallët  e kalbura nga stuhitë  e jetës. Ky ështe  paradoksi që vuajmë  me një  kosto të  larte.Kisha flakur të  kaluarën  duke u hedhur ne te përditshmen  por ndonjëherë  nje melodi e vjetër,  nje rrugë  e vjetër, një  kujtim i vjetër  të  del përpara  e të  ndalon edhe pse don te jesh e lirë  nga e kaluara edhe pse e  ardhmja te mbyll portat. Por ja qe ndonjehere ndjen dhimbje për  vitet e hedhura ne hiq, ia beson zemrën  gjithkujt pa llogaritur pasojat.

   Mbase për  këtë  ndihem  fajtore sepse e lash veten time peng te kujtesës  se larget e të  kapesha pas nje ëndrre të  marrë  dhe të  jetoja me ditë   ,me muaj, me vite pas nje ideje po kac të  marrë .Duke më  bërë  ti thërrisja  vetes o njeri njih vetvetën  sepse po humb identitetin. Këtë  e kuptova vetëm atehere kur humba gjithcka e mbeta e vetme.Kur te gjith me harruan e me lane me dhimbjen e shpirtit e me nje grusht të  fortë  kujtimesh që  nuk mundem dot ti flak.Isha e vetme në  ditët  kur jeta më  grisi si nje copë  letër  e pavlerë . Isha e vetme kur grisja një  copë  natë  për  të  arnuar ditët  e mia të  zeza....

                                                                              Punoi: Erinda Paçuku

                                                                                   KL  9b

                                                                              Shkolla nr 2 Rrëshen

                                                                              Dtl    15 08 1994

                                                                      erindapacuku@yahoo.com