Vëllezër të krishterë,

dhe ju të gjithë që më dëgjoni!

 Siç e shikoni, nuk është hera e parë që ky shesh përjeton ditë me dritë dhe me miq e vëllezër që festojnë, dhe jo më në emër të ndonjë ideologjie, por në emër të Krishtit, të Atij që, për arsye se na ka dashur deri në vdekje, ka dashur të rrijë në mesin tonë, në shenjën e bukës së kushtuar, shteg bashkimi vëllazëror dhe aftësi dashurie.

 Nuk është e lehtë të jetojmë kështu, si vëllezër, në kujdesje për njëri-tjetrin, por duhet edhe të provojmë, duhet edhe të mbërrijmë të besojmë që mjetet për të mbërritur janë vetëm ato që Jezusi vetë, akoma sot, vazhdon të na kujtojë:besim në Hyjin, në vetvete dhe në të tjerët: me Atë dhe së bashku mund të jetojmë në kushte më të mira dhe në qytete më të jetueshme, si qytetarë dhe si të krishterë.

 Dhe kjo, qoftë nëse jemi në pozicione autoritetesh, qoftë nëse mbetemi njerëz të thjeshtë respektues të ligjeve dhe të vlerave themelore si respekti për jetën, të drejtën e punës, për një shtëpi të banueshme, për solidaritet, për dashurinë për njëri-tjetrin.

 Nuk do të jetojmë kurrë mirë dhe si vëllezër, derisa të vazhdojmë të jemi persona që, pavarësisht nga përgjegjësitë që kemi në shoqëri, preokupohemi më shumë për interesat personale sesa për të mirën e përbashkët … sepse gjithçka shkatërrohet derisa secili mendon vetëm për vetveten: Hyji na don të vëmendshëm dhe në kujdes për njëri-tjetrin.

 Nuk është e mundur të mendojmë për një popull civil, për një komb, ekonomikisht të zhvilluar nëse nuk mbahen parasysh edhe të tjera aspekte: bota është bërë e vogël dhe problemet e njërit duhet të jenë edhe probleme të tjetrit.

 Por për të arritur në këtë pikë duhet të fillojmë nga vogëlsia jonë, nga problemet e vogla tonat, nga pallati ynë, nga grupi ku mblidhemi … që nga të mbajturit pastër rrugët tona, dhe duke patur kujdes për çdo gjë publike, të preokupuar për edukimin shkollor dhe të kujdesshëm për respektin reciprok.

 Tashmë ajo çfarë na bashkon nuk është ligji i frikshëm, burgu apo një gjobë, apo as edhe turpi që dikush mund të na drejtojë me gisht … aq sa, e përsëris, vetëm dashuria.

 Arrihet, në fakt, progres i vërtetë, vetëm kur zhvillohemi si njerëz. Dhe për të krishterët njëriu i vërtetë, modeli i njeriut perfekt që mund të jemi është vetëm Krishti që mbërrin të japë jetën e vet për secilin prej nesh dhe që, për të na e kujtuar gjatë shekujve, mbetet i pranishëm dhe i gjallë në kishat tona në aparencën e bukës së ndarë dhe të gjakut të derdhur.

 Është vetë Papa Benedikti që na thotë: njeriu larg Hyjit është i sëmurë. Vetëm Hyji është i aftë të rinovojë zemrën e njeriut që të mund të dedikohet të jetojë në dashuri dhe në drejtësi.

 Vëllezër dhe miq, botën e vjetër duhet ta lëmë pas krahëve nëse duam një botë të re dhe akoma më mirë, pjesë e Evropës.

 Mos kini frikë të rifilloni të keni besim dhe ti besoni fëmijët tuaj nën kujdesin e Kishës që, pavarësisht mëkatit të disa bijve të saj, mbetet akoma nënë dhe mësuese, eksperte në humanizëm, shkollë dhe shtëpi bashkimi, sepse në të vazhdon të jetojë, të mësojë, të falë dhe të shpëtojë themeluesi i saj, Krishti Jezus, shpëtimtari i vetëm i botës.

 Është ky urimi im si ipeshkëv, i vëllezërve të mij meshtarë dhe rregulltarë, i të gjithëve atyre që veprojnë vullnetarisht në Kishë … dhe është edhe shpresa jonë

…. Gëzuar festën.