Fjala e z. Gjon dedaj ne ceremonine e dhenies se ititullit "Nderi i Qarkut" per famullitarin e Fanit Dom Beni.

Të dashur  vëllezër e motra të bashkuar në Krisht!

I nderuar Ipeshkvi ynë Cristoforo PALMIER!

I nderuar Kryetar  i Qarkut LEZHË!

…më lejoni që në fillim të fjalës time të përshëndes Imzot Cristoforo Palmieri, dhe të falenderoj Këshillin e Qarkut Lezhë dhe posacërisht, Kryetarin Bardh RICA, për nderimin jo vetëm të Famulltarit të Fanit dhe të Oroshit, por për privilegjin që Bashkia Rrëshen dhe ky Pallat Kulture gëzon sot, të jetë zgjedhur për ceremoninë e dhënies së titullit “NDERI I QARKUT”, Dom Bardhec ZYMI (Dom Beni)…

Duket se rrënjët mirditore të origjinës së tij, SPAÇI - burim historie dhe durues vuajtjesh burgu, jo thjeshtë, kanë bashkuar fort meshtarin me Kryekomunarët, kolegë e vëllezër të mi, Aleksandër LALA dhe Gjergj PRENGA, por ia kanë dalë të ushqejnë lidhjen Ranoc – KLINË ku ai lindi, me qarkun LEZHË, njëherit Kosovën me Shqipërinë, këto dy copa shqiptarizmi që tashmë mund t`i përshkruajmë lehtësisht, pasi Zoti u ul në sofrën e maleve që bashkojnë tre fushat e Adriaktikut - Pollogut – Kosovës.

Pikërisht për këtë, Prizreni, ky vend i lidhjes së shqiptarëve, ku gjendet seminari “Lazer MJEDA“, mjedisi i ngrohtë dhe edukues që e priti atë pas shkollimit fillor në vendlindje, i ofron plot mundësi, drejtimin për formimin si prift 1994-1998, edhe Krishti ka pasur dëshirën dhe ka zgjedhur që të dëgjoj ftesën e tij…

Këtij të zgjedhuri si “peshkatar për njerëzit”, arsimimi i lartë 1998-2004 në kolegjin Urban tek propaganda Fide pranë  Vatikanit, i ka ofruar gjithshka është më e rëndësishme, më e çmueshme, më e shenjtë – Dashurinë, si lidhja që bashkon misionarin në mënyrë thelbësore me personat hyjnor, me njerëzit dhe thirrjet e shumëfishta.

Me përgjegjësinë t`i përgjigjet në kohë kësaj dashurie, me besnikëri dhe në përmbushje të urdhërimeve, ai përfundon me rezultate të shkëlqyera arsimin për prift, i gatshëm të japë cdo dite jetën për të mirat e Zotit, në gjendje të përmbushë misionin më fisnik për një shqiptar të shekullit të ri, pasdiktature e pasndarje, vetëm sepse  Jezusi e kishte siguruar se do të ishte Ai vetë që do të vepronte…  

Vendlindja ishte dhe mbeti një detyrim vetjak mirënjohje dhe ai gjeti rastin e vitit 2004 të kthehej në Kosovë, por me rekomandim të Ipeshkvit të Kosovës, monsinjor Mark SOPI, vjen në Mirditë për të kryer praktikën e para shugurimit, duke tejkaluar ndarjet dhe  vështirësitë, i aftë të ecë përmes shtigjesh të ngushta edhe po të mos ketë ku të mbështesë kokën.

Me dashurinë e thellë për gjithshka që ka në vetvete gjurmë shqiptarie, ai kreu detyrën e ndihmësit të priftërinjve në fashtrat e Burrelit, në vitet 2004-2005 dhe ia doli të shugurohet dhe pranohet “Xhakon prej Mos.Cristoforo PALMIERI, si dhe praktikoi këtë detyrë në Rrëshen, në vijim 2005 - 2006, duke bashkuar gjithnjë dimensionin shpirtëror dhe atë logjik, duke bashkuar botën e artit dhe besimit katolik, predikimin e faljes, të dashurisë dhe forcës së Shpirtit të Shenjtë.

Qartësia e shugurimit shtohej nga dita në ditë, ndërsa brenda tij rritej vetëdija se dhënësi i shugurimit, në të vërtetë, është Shpirti i Shenjtë, ndaj me besimin e madh, ndricimin, ngushëllimin dhe forcën që i jepte për të ushtruar në mënyrë të paqortueshme shërbesën fetare, në vitin 2006 ai shugurohet “Meshtar” dhe mer detyrën për t`i shërbyer Kishës dhe kombit në famullinë e Fanit dhe Oroshit, ndërsa e dinte se aty kishte jetuar kreu i Mirditës. familja e nderuar përjetë e Gjomarkajve, prijës të trevës që kishte ruajtur besimin katolik përtej cdo rreziku.

Gjithnjë shndrit një dritë e përboshtme përmbi tragjeditë e kombeve, ndaj koha tret kufijtë ndër shqiptar dhe Dom Beni e di mirë thënien e Leonardo Da Vincit se “dhuna lind nga forca por vdes nga liria”  ndaj i vetëdijshëm për pasojat e diktaturës më të egër komuniste, si  misionari bashkues i shenjës, fjalëve dhe lirisë, që do të ndërtojnë Kishën e vërtetë brenda Njeriut, kontribuon me ndërtimin e shpejtë të dy kishave dhe tre ltereve ne Fan, ringriti dy ltere në Orosh, realizoi rrethimin dhe vendosjen e shtatores së Abat DOÇIT, në ish- Abacine OROSH, ndërsa kordinoi të ndihmonte cdo ditë të varfërit e posacërisht jetimët me udhqime e veshmbadhje.

Për meshtarin e ri në moshë, por jo në përkushtim, rritja e komunikimit ishte rritje e shpirtit, panvarsisht plagëve dhe trishtimit, ndaj ai ndihmoi në fushën kulturore, në ditë të shënuara fetare në Fan, Orosh dhe në Rrëshen, duke prirë gjithnjë në fe, në dashuri, në besnikëri dhe në shërbim.

Teksa i shtohet ditarit të shërbesës katolike në Mirditë, sëbashku me Dom Ambrozin, Dom Gencin dhe Dom Gjergjin, për të na dhënë sëbashku portretin e “Ipeshkvit shqiptar të munguar” i cili qëndron  gjithmonë mbi mal, mbi shandan dhe i dukshëm për të gjithë. I shtyrë nga dicka e padukshme Dom Beni përkushtohet dhe ia del të vendosë Kryqin më të lartë në majën më të lartë në Europë, në vendin e quajtur “Guri i Nuses”, si për të thënë se Kisha – nusja e Krishtit, nuk mund të fshihet në corbën ballkanike ku kufijtë mbollën urrejtje, shovinizëm, helme.

Ky meshtar, ndërtues i shpejtë i drejtëpeshimit mes autoritetit dhe sherbimit, nuk përpiqet të urdhëroj, por ka zotesine të gjejë fillin e ndaljes e pajtimit të pesë gjaqeve, pikërisht në vullnetin e Krishtit, duke bashkërenduar të gjithë veprimet e duhura të rastit, i  bindur se nga gëzhoja e viteve po ridel Mirdita e pazhdukshme, që beson, që lutet dhe që ka Oroshin, këtë zonë që është bashkësia e kullave të besimit, shpirtit shenjt, trashëgimisë kulturore, mbase, duhet thënë të shumçkaje që përcakton identitetin tonë kombëtar.

Dom Beni e dinte se as rritja e popullsisë e jo më rrjedhja në kohë tranzicioni deri në shkretim urban, nuk ishin përpjestimore me sasinë e librave, por ai zotëronte njëherit titullin dhe cilësinë e meshtarit që mban mbi supe delen e humbur, që i çon delet në kullotat e gjelbërta dhe i mbledh e ruan nga rreziqet, ndaj, ai programonte një marrëdhënie shumëdimensionale për të ngritur vlerat morale-kulturore të krishtera, duke bashkuar poetin, shkrimtarin dhe përkthyesin që boton deri tani pesë libra.

Meshtari i palodhur, i prirë nga Ipeshkvi ynë Cristoforo Palmieri, bashkëpunues me të gjithë etërit, rregulltare dhe rregulltarë, zgjedh të jetë njohës dhe ndjekës i gjurmëve të Fishtës, Mjedës, Skanes, Gjecovit, Kacorrit, etj. Ai zgjedh të jetë gjithnjë shpirt-hapur, lutet për të gjithë cdo ditë dhe ka bërë të tijën parimin për të pritur cdonjërin si njeri që Zoti ia dërgon dhe ia beson prej nga ku ndërton raporte shumë të mira me autoritet lokale dhe të Qarkut, gjithnjë në të mirë të komunitetit.

Kështu, i paisur me kaq shumëë vetëpërmbajtje, që tani e quajmë tolerance, Dom Beni shërben si misionar i vërtetë në të mirë të Kishës, në të mirë të gjithë banorëve të Qarkut, i bindur se për të dalluar hijen duhen Dielli, Qenia dhe Sytë. Ky kërkues i së vërtetës që bashkon meditimin dhe studimin, bashkon cështjet e fesë me cështje të mendimit dhe zemres, nuk mund t`i shpëtonte vëmendjes së Këshillit të Qarkut dhe Kryetarit të cilët në një sintoni zemrash shpallin “NDERI I QARKUT” Dom Bardhec ZYMI (Dom Beni), një nder që i shkon familjes që e lindi, vendlindjes dhe vendeve ku ai shërbeu e do të shërbejë, ndërkohë që bota shkon drejt respektimit të një Kanuni te Ri, atë që do bashkonte ligjësitë e shpirtit njerëzor dhe na tregon shtigjet e paqes sociale.      

Të nderuar të pranishëm!

Në udhën e hapjes së pareshtur që na çon drejt njeri – tjetrit, të flasësh për një të njohur dhe për dikë që e do, është vërtetë e lehtë,  por të flasësh për një misionar është fort e vështirë, pasi Dom Beni është meshtari që do të mbetet por e konsideroj  shumë fat që pata rastin t`ju përcjell vlerësimin dhe konsideratën time më të lartë si dhe mirënjohjen për të gjithë ata që mundësuan këtë dhënie titulli si “Nderi i Qarkut” për të na përsëritur se Nderimi dhe Dashuria trasojnë rrugën e vetme që nuk mbaron kurrë tek krijesat njerëzore.      

       Kjo është rruga për të kuruar imazhin e Mirditës dhe mbarë shqiptarisë ndërsa kam rastin te përsëris se Imazhi më rezulton të jetë Dashuria e munguar - dashuria që nuk e mbollëm dot ose  që nuk na e dhanë.

 Zoti qoftë përherë me ne!

      Ju falemiderit!

                                                                         Gjon DEDAJ

                                                            Kryetari Bashkisë Rrëshen.