Pengje ne rrjeta merimangash!

 Sonte dua ti gris rrjetat qe koha pak nga pak  i thuri rreth shpirtit tim te brishte  per te me roberuar, dua ta thyej heshtjen e cila ka kohe qe si nje shtrige e zeze ka hedhur thonjte e saj mbi fytyren time te njome, nje perde verbimi te trishte dua ta shkrij nga syt e mij e me pas te therras me aq fuqi sa kam brenda vetes  “JAM E QLIRUAR”.

Po po, me ne fund ja dola, e preka te paarritshmen, e thyeva pasqyren mashtruese qe me tregonte nje fytyre tjeter, nje fytyre te fshehur pas nje maske e cila me shenderronte krejtesisht. E hodha tutje mantelin i cili me mjeshterine e tij diti te mbante peng nje shembelltyre njerzore e cila as qe mundi te peshperiste fjalet me te thjeshta nen kete velo mashtrimi. Aq e       veshtire qenka te njohesh vetveten, te jesh ai qe don te jesh, te prekesh lehte me majat e gishterinjve nje tablo qe u krijua nga muza jote, te kendosh tingujt e nje melodije qe buroj nga notat e shpirtit tend.

Bota eshte e pabese, ajo e shenderron njeriun dalngadale duke e kthyer ne nje qenie te frikshme, ne nje qenie absurde e cila nuk mund te gjykoje dot vetveten por e lejon njerezimin ti krijoje nje bindje te pandryshueshme e cila e bllokon ate ne mes te hiqit gjer ne mjerim. E pra une vendosa te braktisje kete qenie te trembur e te nxitur per te qene dikush tjeter, e zhveshur nga e dikurshmja vrapova drejt te tashmes, nxitova drejt horizontit te paane e mbushur me shprese se nje dite para meje do te shfaqej ajo qe kisha kerkuar. Por kjo nuk ishte e lehte, nuk mund te arrija Parajsen pa kaluar Purgatorin. E percelluar nga flaket e Ferrit per nje cast rashe, rashe dhe mendova se do te ishte e veshtire te ringrihesha, por jo, njeriu eshte i forte, ai e gjen kurajon per te rivazhduar gjysmen e mbetur. Por kjo gjysme e mbetur eshte me e veshtire se e gjithe rruga, se neper shtigjet qe te duhet te shtegtosh ka pengesa te pakapercyeshme te cilat te diskurajojne e te zene “mat” aty ku ti as qe e pret.

Ja, kjo eshte jeta, nje loje Shahu te cilen e fiton ai qe din ti luaje me mjeshterisht guret, madje shpeshhere ajo fitohet mizorisht, nje gur i fshehur a nje truk hileqar mund te ktheje nje faqe te re e te mbylle nje te vjeter ne  librin gjigand i cili shpesh mbetet i pashkruar, me faqe te bardha te cilat perveq pastertise se tyre te virgjer nuk mund te tregojne asgje tjeter… Ah jet e cuditshme, jet lozonjare! Ti na tund ne prehrin tend ashtu siq ta ka enda duke na kenduar ate ninullen e famshme te qortimit, intriges, ndjenjes se fajit, frikes… E keshtu njeriu nis te thermohet dalengadale e madje gjithcka e tij, cdo enderr, cdo deshire, cdo ndjenje, cdo cast lumturie mund te shembet si ajo keshtjella prej rere e ndertuar ne breg te detit e cila ndonese ne dukje mjaft e qendrueshme mund te rrafshohet  nga vala e pare qe do tja  prekte themelet. Po valle perse? Perse qenja me me fat, krijesa me e mrekullueshme duhet ti lejoje vetes te dekompozohet nen germadhat e fatit, te dorezohet para se te nise betejen e pare, te transformohet ne dike duke qene dikush tjeter??? Kjo eshte qesharake, eshte nje prove krejt e thjeshte e cila na serviret me aq dinakeri saqe ne nuk arrijme te kuptojme kurthet e ngritura madje I shkelim ato dhe si ajo dhelpra e kapur mizorisht kafshojme kemben per te shpetuar koken, humbim dicka per te fituar dicka tjeter. Shkembejme pa e ditur se c’japim, pranojme pa e ditur se c’marrim………E kote te lodhem, qenka e shkruar qe gjihcka te jete ne formen e pikpyetjes!

Flavja Maca

Dtl.06.05.1992

Klasa XIIa

SHKOLLA E MESME RRESHEN

Email: f_catgirl@hotmail.it