Metamorfoza e një killeri...

    Një tjetër mbrëmje, ku duart e tij të përgjakura i treguan rrugën drejt botës së përtejme një jete. Një tjetër mbrëmje,  ku hëna blu mbështolli me fshehtësinë e saj klithma e rënkime që tundën shpirtin e pamëshirë. Ashtu i rraskapitur nga faji, nga trazimet e thirrjet e ndërgjegjes qëndron para pasqyrës , me shpresën për të njohur veten.Largon kapucin e zi nga fytyra dhe një ndjenjë neverie bën që cdo tendin muskuli të clirohet nga pushteti i tij. Drejton revolverin kah vetja. Si është të jesh viktime e vetvetes??

Kjo situate e nderë ku protagonist është ai dhe vetja e tij trembet nga një shkreptimë flakeruese ne qiell. Një shkreptimë e cila iu duk si nje gong ogurzi. Me hapa të shtyrë padëshirë, shkon në tualet për të hequr gjakun nga duart. Ndien ujin rrjedhës dhe të ftohtë ti pershkojë  gishtërinjtë por  gjaku pervidhej të kapej pas relievit me rudha të duarve  të pabesa. Në mendje, imazhi i syve te viktimës po e torturonte në mijëra gulcime zemre. Mundohej të largonte mendjen por vetem nëse zemra nuk do i trokiste, vetëm nëse sytë nuk do i kishin parë  e vetëm nëse veshët s’do i kishin dëgjuar ato ulërima për ndihmë atëherë do harronte  vështrimin e fundit të viktimës.Përpëlitet të gjejë pak ajër. Ndjen se një forcë e mbinatyrshme, universale, shpirtërore po e tërheq në errësirën e vetëgjykimit, ku cdo veprim kalon në filtrat e pendesës. Me flokët e shpushpurisur, droja e drejton nga freskia që sillte dritarja e hapur. Perdja e mëndafshtë valvitej dhe dukej sikur ftonte nje SERIALKILLER në vallëzim. E vetmja që nuk kishte frikë nga ai.Iu afrua parvazit të dritares dhe për një cast të vetëm në atë mbrëmje të gjatë sa një perjetësi, e ndjeu kraharorin ti mbushej  me frymë, e ndjeu veten të lehtë. I vetëm.

Po, po kështu ishte ai,i humbur  në muret  e frikës, ku cdo sekond rridhte vetë ne valevitjet e ajrit.Shiu kishte strukur cdo kënd në strehë me familjet e tyre të dashura, ndërsa ai i destinuar për të jetuar në ftohtësinë e urrejtjes. Veturat kalonin në rrugën kryesore. Zhurma e tyre  i kujtonte tingullin e dallgëve: të fuqishëm në fillim e më pas duket shkuma e bardhë e cila si magnet  decibelesh tërheq tingujt e fundit të mbetur. Simfonia e shiut ishte sfondi i një autopsikoanalize që kishte uljet dhe ngritjet e veta. Ushqente me zemërimin  e gabimit cdo  mendim duke u vënë kundër personit të tij, e kështu do ndihej i sigurtë sadopak. Dëshironte të kthehej në heshtje, ku gijotina imagjinare e formuar nga eshtra të ngurta do transformohej në pluhur e të bridhte rrugëve që rrëshqisnin pa drejtim nëpër qytet. Damka e zezë e krimit e kishte gozhduar në një çast të vetëm duke parë kështu vijimësine e bioritmit të të tjerëve si spektator. Instikti i vrasësit po humbiste në kaos nga tingujt e heshtjes. Ajo betejë brenda tij i gërvishte dhe i shqyente çdo kapilar jete. Shikon lart me shikimin kryçëzuar. Pafundësi...Boshllëk...Vranësira...Dhe përsëri boshllëk. Dritat e vitrinave nëpër rrugë feksen  lehtë duke dhënë shije melankolie pas çdo frymëmarrje. Melankoli e një metamorfoze killeri...

Flavia Kola

Klasa: IX shkolla 9-vjeçare Nr.2

20.04.1995

Rrëshen

E-mail: kola.flavia@yahoo.com