FLORINDA TUCI

Maturante, Rrëshen - shkurt 2008

 Florinda Tuci është nxënëse në shkollën e mesme të Rrëshenit. Prej kohësh ka filluar të evidentohet si një vajzë me prirje të theksuara në fushën e poezisë. E lindur në fshatin Ndërfushaz të Bashkisë së Rrëshenit më 12 dhjetor 1989, Tuci fillimet e para të botimeve i pati në në gazetën e shkollës “Mirdita Univers”. Siç thotë vetë ajo, ka filluar që të shkruaj poezi dhe skica që në moshën 11 vjeçare. Është një lexuese e apasionuar e romanit, ndërkohë që letërsia franceze është hobi i saj. Ndërkohë që nuk fsheh ambiciet e saj, që një ditë të bëhet e famshme. Sipas saj, poezinë dhe mjeksinë i sheh të lidhura ngusht si një mundësi për ti prefeksionuar, pasi qëndron në mes të dyjave me dëshirën për të pasur mundësinë për të shëndoshur trupin, pse jo edhe shpirtin. Ndërsa duke ju drejtuar bashkëmoshtarëve, Tuci thotë që të lexojnë sa më shumë se leximi është një relaks. Këtë rradhë Florinda Tuci vjen në faqen online të Shkollës së Mesme më një buqetë poezishë të shkruara kohët e fundit.

a. ndoja

 MË JEPNI ZJARRIN

I mjerë.

Thonë se kjo fjalë rrodhi nga pertacia.

S’e di! Ndoshta.

I mjerë ai që ka hidhërim,

I mjerë ai që ka ndërgjegjen të pistë.

Dua të di a ka në botë

Njerëz që kanë veç lumturi?

Në qoftë se po, shpëtomëni

Më nxirrni nga errësira,

Më jepni zjarrin që Prometeu

U dha njerëzve,

Më jepni zjarrin tuaj, pa frikë!

Zeusi s’do t’ju ndëshkojë,

Të mjerët kanë të drejtë,

Të pasurit s’kanë faj.

 NDIEJ

Ndiej flokët e borës që më përkdhelin,

Ndiej shiun e ftohtë që më lag trupin,

Ndiej duart e tua që më prekin,

Ndiej buzët e tua që më puthin.

Ato dy buzë të kuqe, të nxehta:

Dashuria e parë që unë ndjeva.

 METAFORAT KU U SHUAN

 A ka kthim prapa?

Kush? Unë dhe ti?

Ne të dy, jo!

 Ndjeva frymën tënde

Dhe s’mendova për asgjë.

Është koha ajo që ecën

Ecën me pafundësinë,

Ne të dy me kohën…

Ku ikën vitet?

Ku u tretën visaret?

Po metaforat ku u shuan?

Koha i mori në trastën e saj.

 Jo të gjitha u shuan…

Mbijetoi ajo që na bashkoi

Dashuria.

 NATË VJESHTE

 Eci rrugëve këtë natë vjeshte,

Kjo natë me mua sikur qesh,

Sa më pëlqen qetësia sonte,

Eci kalldrëmeve si një hije e saj.

 Kërkoj yjet lart,

Yjet piken një nga një

Sa të bukur yjet sonte janë

Kjo natë vjeshte nuk i ndanë.

Dëgjoj tingujt e kitarës

Që luajnë pa pushim,

Dëgjoj dikë larg a afër

Që këndon për dashurinë.

 Sikur nata të mos kish fund

Prapë unë do të ecja,

Të zbuloja ndonjë të fshehtë

Që më fshihte vjeshta.

 SIKUR

Sikur të mos ekzistonte lufta

Mbret do të bëhej paqja,

Sikur të mos ishte urrejtja

Mbretëreshë do të ishte dashuria.

Sikur të mos shfaqej xhelozia

Nuk do të njihej divorci

Sikur të mos ndodhte vdekja

E gjitha lumturi, do të ishte jeta.

 FAT

 Po qaj sonte bashkë me qiellin

Nuk ka syri më lot

Nuk ka goja më fjalë

Ah sikur të isha djalë!

 VJESHTË

 Vjeshtë?

Vjeshtë e gjatë kjo e jona

Ku gjethet vetëm bien

E asgjë nuk lulëzon...

Po pranverë kur do të ketë

Për zemrat që dashurojnë?

 Pranvere 2008