Te dashur nxenes !

 Me befasine e kenaqesise se rralle ju pershendes dhe ju falenderoj prej zemre per kontributin tuaj me te fundit ne web-in e bashkise Rreshen, dukshem per te na thene se kriza qe rivalizon me naften, me pushtetin, me demtimet mjedisore mundet te ndalet, nese sebashku indentifikojme helmet sociale  dhe perforcojne dashurine  me komunikim e dije.

 Ne fillim kur e shpallem kete konkurs mberritem gati ne  pendim per nje teprim tonin, teksa ju drejtuam ju dhe bashkmoshatareve tuaj, nxenes ne Rreshen dhe kudo gjetke, por ishte  Ameda Pjetri me – Apoteoza e vetmise - e para  qe na zhbllokoi kete mjergull teksa  shkruante  "Janë mijëra pyetje që ndoshta nje ditë do të më mbysin, ngaqë kundërshtova ligjet e kësaj të sotmeje, ngaqë pashë e dëgjova më shumë sec duhet, sepse isha ylli i mëngjesit. Nuk më pëlqen t’i përulem të sotmes e t’i them: jam viktima jote, ki mëshirë për mua, ashtu sic për ushtarin e pabindur që desh të harronte himnin....! ”  dhe ne  pa e tepruar besuam  se ju po i jepnit shkelqimin e munguar kesaj faqeje elektronike.

 Kesisoj perkunder  ndjenjes se vetmise  dhe plot  qytetari  mberriti  edhe ese-ja e nxënëses Flavia Kola- me “Metamorfoza e nje killeri”  e cila  perparonte ngadale ne rrugen pa kthim, teksa evidentonte dhe na fton te gjithe ne drejt jetes “... pa humbur  në muret  e frikës, ku cdo sekond rridhte vetë ne valevitjet e ajrit, teksa shiu kishte strukur cdo kënd në strehë me familjet e tyre të dashura, ndërsa ai (killeri) i destinuar për të jetuar në ftohtësinë e urrejtjes... “  nuk do ti shpetonte metamorfozes, dhe ne mund dhe do ta kalonin rastin fatkeq per te mbetur ruajtes dhe pasurues te trarashigimnise morale !

 Ndaj teksa prisnim matane  vrasjeve,  fatkeqesive, vdekjeve, ne konkurim mberrin  ELDA NDOJA  me  “ Nena ime   - qe i thote lexuesit  se nena ishte aty brenda thellsive te shpirtit te sejcilit .   “ … e kam nënën time pranë, por, dhe në ëndrrat e mia flas me të dhe kështu mendoj që duhet të bëjnë edhe ata që nuk i kanë nënat. Kurdo që kanë nevojë për një fjalë të ëmbël, për një këshillë apo një përkëdhelje të mbyllin sytë e me gjithë fuqinë e zemrës, të shprehin dëshirën që të kenë nënën e tyre pranë dhe papritur...nëna është aty. Kudo qoftë ,në çdo cep të tokës apo të qiellit, ajo do  i përgjigjet thirrjes së fëmijës së saj.” e keshtu do duhet te ti japim aromen e dashurise se saj, jetes !

Natyrshem kishim fituar  me shume besim dhe  prisnim te tjere konkurente qe vinin duke lene atje ne tavolinen  e punes  eren e letres dhe bojes, por jo shenjat e perzirjeve filozofiko –shkencore,  Oltjana Beci –filozofia e misterit kozmik - kur ajo njoftonte se  “…papritur isha përfshirë në një nga çuditë e radhës hapësinore. Forcat e kohezionit po vepronin mbi mua, kurse forcat e tensionit më shtynin gjithnjë e më tepër në botën e pasqyrave, …duke përdorur njohuritë shkencore mund të zbuloja diçka dhe të siguroja ndonjë fakt të rëndësishëm, … kur e mendoja veten si agjente shkence, frika merrte arratinë, dhe gjen veten në një stacion hapësinor të orbitës, aty ku kishte ashensorë gjigandë…” a thua se edhe ajo ishte dakort se miti i ri social ishte ashensori  “ te ngrihesh dhe te uleshe pa i rene ne qafe askujt,  nderkohe qe po sipas saj “…Kulla të bardha, kështjella elektronike dhe qytete të kompjuterizuara që përdornin rrjetin energjitik të energjisë bërthamore, e karakterizonin këtë qytetërim magjik “

Ngjante sikur  ajo ndalte shenimin e saj per te thirrur vezhguesin e vemendshem te rrezikut,  Erion Shtjefanaku me “gjakmarrja …problem pa zgjidhje !? jo thjesht per te kujtuar se Kullat dhe Urat ishin mitet  e vjetra sociale ne vendlindje dhe                        “… si krahinë autonome , Mirdita kishte për Kushtetutë, Kanunin , i cili shpejt ai filloi te zbatohej nga e gjithë treva  ku ligjet që kishte u pershtateshin mentalitetit mirditor dhe sipas antropologeve,  kanuni nxjerr ne pah cilësi psikike të shqiptareve si: Shpirti rrebel e luftarak, mikpritjen, mbajtjen e fjalës, respektin ndaj gruas etj… “ dukshem  dhe per te kerkuar vemendjen e perbashket  qe kur ngreme themelet a pergatisnim gropat e gelqeres, shijojme  pemet , oborret a  gjithe boten e vjeter ne fotografi mendimi apo ato dixhitale.

Dhe si nje llogaritje jo krejt e rastit  ftesa per tu bashkuar pertej pengjeve, mberrin nga Flavja Maca permbledhur ne – “Pengje ne rrjeta merimangash”-  e cila    beson se Mirdita mundet te favorizoje hapjen per te na çliruar, kur shkruan se  “ …dua ti gris rrjetat qe koha pak nga pak  i thuri rreth shpirtit tim te brishte  per te me roberuar, dua ta thyej heshtjen e cila ka kohe qe si nje shtrige e zeze ka hedhur thonjte e saj mbi fytyren time te njome, nje perde verbimi te trishte , dua ta shkrij nga syte e mij e me pas te therras me aq fuqi sa kam brenda vetes  “JAM E ÇLIRUAR”. “ kembengulese  per te na thene se udha  jone   eshte njohja e vetvetes,  dhe liria per te dashur Mirditen dhe qytetin tone !

 Qytetit ne te cilin vazhdon rrugën konkurenti tjeter fort i denje , Edizano GJINI autori i - udhetim...neper rruget e qyetit tim - kur ne shkrimin   e tij lexojme   “… qëndroj para  komisariatit të policisë, ndjej akoma që dicka po më vëzhgon po me interesante janë policët që ne fakt aty ku janë, qiellin vështrojnë dhe përleshjet s’dallojnë. Kthehem djathtas, vazhdoj rrugën dhe shoh nje lokal, dy lokale, tre lokale apo katër a pesë mbushur me njerëz që qëndrojnë, bërryla  të mbështetur në tavolinë, këmbë përmbi këmbë, lëvizin gojën sikur dicka po thonë por  thjesht ajrin po harxhojnë. Kohet e fundit edhe nxënës këto lokale po i frekuentojnë.Vazhdoj të ec akoma, prapa dicka me ndjek...cili është  kuptimi i ketij udhetimi qe unë po bëj,  vallë c'farë qëllimi ka? –dhe Edizano i di se eshte kerkimi i drites , sjelljeve prej qytetari, dashurise qe endet ne boten prej drite, pertej  pergjumjes, pertej kafeneve dhe llotove pafund, pertej mosangazhimit ....

Pertej urretjes do te shkruante Elizabeta Dodaj -  e cila zgjedh te therrase me  “10 gjerat qe urrej ne kete bote  - teksa  formulon se  “…jeta ose fati yt marshon drejt lumturisë ose vdekjes… urrejtja e parë ndaj teje Botë, eshte që një njeriu i fal lumturi, harmoni dhe qetësi shpirtërore  e  një tjetri dhimbje e vetmi…Urrej nënat e pashpirt që i lënë femijët e tyre fillikat në këtë botë …Urrej tolerimin tënd që është shterruar e tharë prej kohësh, tolerimi yt ka humbur bashkë me gërmadhat e Atlantikut … Urrej atë që ti e quan të mirë t’i japësh dikujt më shumë e një tjetri me pak … Urrej kohën që kalon e s’mund ta kthejmë pas… Urrej egoizmin tënd…Je ti botë mizore që nuk u fal njerëzve mirkuptimin e besimin tek njeri-tjetri…Urrej ndarjet  mes  njerëzve …Urrej rrugët qe ti u jep njerëzve, njerit një stacion autobusi, por që të paktën ka një destinacion, e një tjetri i jep rrugën me  anije në detin e pafund  e  pa nje pike ndalimi…sipas Elisabetes nje bote qe vazhdon te evoloje ne marreveshjen e malit me detin , e artit me shkrencen  , e dijes me pervojen , e rregullit me ligjet !

 Dhe vjen Adelaida Caka qe perforcon se bota e urrejtjes ishte dhe mbetet pafundesisht e pashprese nese nuk therrasim virtytin qe na nxjerr nga bota johumane dhe  nxenesja e palodhur ka zgjedhur te titulloj - miqesia …nje term i njohur ..por dhe i panjohur per disa ! dhe ajo shenon  se “ …sulmi ka nisur dhe ti (njeri) nuk e përballon dot më përmbytjen e tij të fuqishme që fshin nga kujtesa jote çdo dritë e valë kundërshtuese, çdo shkëndijë të mbetur dashurore e miqësore, të cilat edhe ti vetë, sikur kërkon t’i lëshosh, t’i lësh të enden në një qiell tjetër e jo në tëndin. Nuk e do dritën e tyre, ajo të shqetëson dhe të shmang nga shigjeta e mprehtë mbi të cilën ke hipur, maja e së cilës synon arritjen e një qellimi të përcaktuar tashmë…  dhe per lexuesin e kualifikuar  Adelaida  fton- qendro ne klasen qe ende mban ere shkumesi hyre ne boten e librit  dhe shkruaj me teknologjite qe i perkasin se ardhmes !

Dhe vjen pas saj  kandidatja tjeter ne kete konkurs , me te cilin stafi i www.bashkiarreshen.com  deshiron jo vetem te ofroje bashkine me shkollen dhe nxenesit  por te gjeje te tilla si  Malvina Beci- MIRDITA  me formulimin e saj  Sa fjale e bukur !  “…të shkruash rrënjësisht për  krahinën e Mirditës duhen faqe të tëra, pasi çdo fshat shkruan histori më vete, fjala zbukuron fjalën dhe duke patur një konkurencë të tillë, historia zgjerohet. Si çdo diamant që ka një kristal në qendër të tij nga i cili merr energjitë pozitive, edhe Mirdita ka Rrëshenin si qendër që pasqyron pozitivitet  energjish. Ky qytet është qendra administrative, arsimore dhe kulturore më e rëndësishme, por as Rubiku nuk mbetet prapa. Ndërtesat e reja duke përfshirë edhe pallatet shumëkatëshe e stolisin këtë qytet duke e bërë më të ri. Fjalët përshkruese të Mirditës krijojne enumeracione pa fund. Mirdita ka qenë, është dhe do të mbetet në zemrat e çdo mirditori…

 E tille eshte dhe per Orlind Çupi  i cili zgjedh titullin  Mirdita ime !  “ Lirine qe ia japin flatrat ua dha lumenjve te bukur  qe te rridhnin  vazhdimisht  pa u ndaluar nga asnje ndalese, e pa deshiruar dhe duke i dhene si  gjithmone nje bukuri te pa’imagjinueshme .. duke krijuar keshtu nje vend qe te gjithe e kane zili.. Vete ky shpend trim i arte mbeti perjetesisht si nje simbol  krenarie e fuqie, dhe nuk u shua kurre ne stemen njeres nga principatat me te njohura te shtetit Shqiptar, te quajtur principata e Arbrit. … nga ky vend  i bekuar kane dale artista te vertete, qe e kane perfaqesuar ne menyre te denje…ky  vend   quhet Mirdite, dhe njerezit e saj quhen Mirditor, e une jam krenar qe jam njeri  prej tyre.........!  

 E pas tij me rrahjet e zemres po aq mirditore  vjen Pavjo Gjini interesant ne pyetjen e tij  - a duan shqiptaret te futen ne bashkimin evropian !?  - fort llogjik bash prej qytetari paralmerues dhe ftues  ai shkruan “...duhet të bëhet e ditur për të gjithë se nuk kemi se si te futemi në Europë kur nuk kemi elementët bazë të një shoqërie njerëzore. Duhet ta dimë se nëse duam vërtet të bëhemi pjesë e kontinentit duhet të respektojmë femrën, romët, homoseksualët, grekët, serbët. Por sic e shoh, Shqiptarët nuk duan të futen në BE sepse jemi shumë krenarë individualisht për të ndryshuar sjelljet, natyrën, dhe pjesë të kulturës tonë. Si në shumë raste në historinë tonë, po ua lëmë të tjerëve ta realizojnë këtë proces për ne, duke qenë se nuk na intereson mjaftueshëm për tu impenjuar si shoqëri .“ por sebashku me ju Pavjo ka treguar impenjimin e tij qytetar  per te ndryshuar permes pergjesise , komunikimit , dashurise  !

 Por  ne udhen e konkurimit koncidencat nuk mungoje, as ngjashmerite dhe  Eljona Toma e cila ka zgjedhur te vije me -miqesia dhe shoqeria, duket se ka mberritur ne webfaqen e bashkise per te thene se kostoja e jetes ne kete qytet dhe kete treve eshte cmimi shoqeror i miqesise pasi sipas saj  “...Miqësia e vërtetë defektet i çmon dhe i rregullon ,ashtu  si detarët në rrezik për tu mbytur, kur shikojmë vetminë e jetës me syte e deshperuar duke kerkuar diku larg ndonje  vele te bardhe ne  mjegullnajën e horizontit, ja atje na presin miqtë. Jeta nuk është gjë tjetër veçse një vijëmësi e shumë jetëve të vogla, të jetuara çdo ditë nga një dhe me miqtë dhe shoqërinë bëhen të rëndësishme, të paharrueshme e të veçanta. Është një fat i madh që të kesh përreth njerëz që shikojnë përtej syve të tu e depërtojnë thellë në zemrën tënde. Ky është një fat që s’mund ta blesh, as ta vjedhësh, por ta  kërkosh pa u lodhur, tani me besim të plotë.”…

Ketej vjen aq kendshem renditur si paraardhese  konkurente   “Jonida KACORRI me - Shoqe tani, shoqe pergjithmone" e cila shenon  “...nje album me fotografi te bukura, te cilat njera pas tjetres me tregojne jeten ne Rreshenin  e lindjes. Para dy vitesh nderrova qytet dhe me ka marre malli per ate qytet …per shoqen time te zemres, shoqe-moter…nxitoj te shkonim ne qytetin e lindjes per nje vizite, gezohem shume dhe tere naten nuk ve gjume ne sy. Kur vjen mengjesi me diellin e shendritshem, nxitoj per te makina qe eshte gati te niset. Gjate gjithe rruges mendoj me vete: - Thua do te kete ndryshuar shume ?! Mos valle eshte rritur me shume se une ?!  …”

Dhe nje mori e befte dhe e sakte pergjigjesh ia  sjell mrekullisht Eriona Prendi -to be or not to be ! qe aq kendshem   dhe mendueshem na thote : “...Eshtë e rëndësishme që njeriu në qendër të vëmendjes të ketë parimin për të pasur vlera të larta, i vënë gjithmonë ne qendër të universit dhe i ndjeshëm në botën që e rrethon.Ai duhet të jetë i zgjuar,mendimtar me vision, këmbëngulës për të shijuar jetën. Për këtë duhet që pavarësisht shkollimit të tij, të jetë i kohës, të ecë dhe të jetojë me hapat e saj,që puna,aktiviteti dhe mendimi i tij të përbëjnë një shkollë,një përvojë të vlefshme ,një leksion për jetën,të cilat e bëjnë atë një njeri të vlerave morale, si mbrojtës i vlerave të tij, të familjes e të shoqërisë. Vetëm në këtë rast njeriu di ta shijojë jetën dhe ia vlen ta jetojë atë. Ndodh që për një çast të krijohet edhe fama,ajoavullon,tëkesh edhe para, ato shpenzohen. Por tek njeriu diçka mbetet dhe ai është karakteri. Njeriu është i dënuar për të qënë i lirë” por në këtë liri e rëndësishme është të zgjedhësh rrugën e drejtë.

 Mbase  ky paralamerimi  konkurueses qe sapo kishte mberritur ka kontribuar te zgjoje  Mirela Doda ne formulimin e saj - filozofia e jetes kur ajo sjell bashkesine e konstatimeve  “…Zgjohem pertueshem nga shtrati komod i se tashmes, dhe afrohem te hap dritaren e qelqte te se ardhmes dhe tek rrokem te shtyj dritaren, dicka me frenon vrullin dhe deshiren per ta hapur, … filloj te meditoj. A dua une, dhe a kam nevoje ta hap kete dritare? Jeta me ka mesuar te keme frike, me ka mesuar qe cdo cast te saj ta jetoj ta jetoj me deshire e me vullnet pasi mund te jete i  fundit,…ashtu i pafuqishem, njeriu qan e qesh njeheresh . Qesh me ate per te cilen dikur ka qare e pastaj i rreshkasin lotet ne buzen e qeshur duke i kerkuar zemres konfuze nje shpjegim… Njeriu mundohet ti shpjegoje vetes per tre sekonda ate qe nuk ja shpjegoj dot nje jete te tere.

 Me kete fryme pertej te qenit thjesht konsumatore te produkteve te shkolles vjen ne kete konkurim  Malvina Tuci – zemra ka arsyet qe arsyeja nuk i njeh ! e cila zemres i kerkon te flase per gjeografine , per guret , per malin , liqenin, detin oqeanin  per  “…nje lugine qe sapo kane filluar ujrat e permbytjes udhe te trishta me rrethinat e cetines    dhe hera – heres ne thatesiren e perhimet e kane  minerale  qe te sjellin ne mendje peisazhet e henes.   Shperthen papritmas a thua se flasin guret, nje muzike e rrepte e pikelluar dhe fjale shkoqur qe mush qiellin e ngaterruar nder shkembinje fanfaren e saj qe sa vjen  e rritet.         Shpirti i shqetesuar turbullohet nuk e di ç`pergjigje t`u kthej  atyre zerave te harmonishem qe gjithandej degjohen ne vetmine absolute. Deri sa ne nje berryl rruge, me ne fund duken rradhet e pare te nje rregjimenti te kuq e te kalter mandej si te qe nje bote e re, te del perpara liqenit Shkodres kah rjeka ka trektiza te zymta ne fushe te hapur tenda me cope te kuqe Adrianopoje me eremim te forte dhe shqiptar me petka te bardha, e me espik te zi kalojne si arushe mali, dhe me pishtolin ne brez.

 Nderkohe duke e lene fantazine ti bartet pritesit  Rezarta Kola kerkon jo vetem bashmoshaterve por te gjithe me shiperimin -fytyrelibri ! ku pershkruan  ankthin e pazberthyeshem  per facebook  teksa shenon “ …Është më vlerë të njohësh kultura dhe mentalitete të ndryshme nga ato të vendit ku jeton dhe punon. Të njohësh njerez të rinj nga vendet më të humbura të botës e deri tek vendet më moderne të cilat sjellin për giishti gjithë botën. Është gjë e mirë që me një foto të aploduar në facebook, I njeh këta njerëz me vendin tënd.   Në facebook ka edhe shumë grupe që përfaqësojnë kompani të ndryshme të cilat ofronë shërbime të ndryshme.  Këto janë të mirat dhe të këqijat e facebook. Ai është kthyer tashmë në një veprimptari të përditshme për pjesën më të madhe të të rinjve. Një kohë e shkuar dëm, apo një fitim në kohë? Ka shumë përgjigje, ndoshta krejtësisht të kundërta me njëra-tjetrën, në lidhje me këtë pyetje. Por një gjë është e sigurtë. Sigurisht që kjo do të dalë nga qejfi në një kohë jo të largët. Mendja njerëzore ka mundësinë të krijojë mënyrë të ndryshme argëtimi, dhe vec kukullave deri më tani asnjë mënyrë tjetër nuk ka rezistuar kaq gjatë. Kjo ndoshta është shumë për të qeshur, kur krakason jetëgjasinë si dëfrim të një kukulle të thjeshtë prej duri, me jetëgjatësinë e teknologjisë më fundit deri më sot.

 Keshtu gjate perpjekjeve per ta  zbukuruar kete gare  konkurs tashme plot egfektivitet duket  se Damjano Laska ka gjetur jorastesisht titullin  –Tingujt e jetes !  dhe na fton per te rritur hapsiren e vemendjes kur  evidenton  “…  Njeriu perballet gjate udhetimit te tij me sfida e situata teper te nderlikuara nganjehere, por keto nuk na i imponon jeta por ne ja sugjerojme asaj pasi, si rrjedhoje e larmishmerise qe ne i imponojme vetes sone arrijme qe te shkeputemi nga rutina “vrasese”  duke e mbushur jeten me novatorizma qe na ndihmojne ne perfeksionizmin e melodise sone. Te jetosh do te thote ta prekesh jeten,ta ndjesh ate e mbi te gjitha ta udheheqesh ate. Jeta nuk eshte meritokraci por ti duhet te ndikosh dhe te ngulmosh qe per ty te funksionoje ne menyre te tille. Vlen te permendet fakti se tingujt e jetes here jane theres e here te embel, por ne nuk duhet te demoralizohemi  por  te fitojme prej tyre experienca qe ne te ardhmen te dime si te manovrojme ne situate te tilla…”  nje ftese per stafin e www.bashkiareshen.com. per te bere okestern e duhur te informimit qytetar.

Me kete ndjeshmeri dhe me po kete perkushtim  mbwrrin ne konkurim Erinda Paçuku - Dileme sfilitese ! e cila  na therret per me shume guxim  dhe me shume besim  edhe se  “ ...gjatë këtij  udhëtimi  rrëzohemi, ngrihemi, por ama gjurmët  në  shpirt ngelen plagë  të hapura edhe pse njeriu bëhet  i guximshëm  kur i humbet te gjitha dhe mbetet si nje gotë  boshe ne shkallët  e kalbura nga stuhitë  e jetës. Ky ështe  paradoksi që vuajmë  me një  kosto të  larte.Kisha flakur të  kaluarën  duke u hedhur ne te përditshmen  por ndonjëherë  nje melodi e vjetër,  nje rrugë  e vjetër, një  kujtim i vjetër  të  del përpara  e të  ndalon edhe pse don te jesh e lirë  nga e kaluara edhe pse e  ardhmja te mbyll portat. Por ja qe ndonjehere ndjen dhimbje për  vitet e hedhura ne hiq, ia beson zemrën  gjithkujt pa llogaritur pasojat....””

Dhe ne mardhenien  e shkuar e ardhme  Brisilda Kaçorri shpreh besimin  bashkruajtes - sebashku pergjithmone !  duke na sjelle dashurine per gjyshin  dhe gjyshen , mesuesit tane te pare  “ …Mjafton te hapim nje dere, qe qendron ne zemrat tona dhe gjithcka qe duam eshte e jona.Gezimi dhe besnikeria,armet tona sekrete, na sherbejne si çeles per te hapur cdo dere.  E pranoj se pa te -gjyshin - nuk do te isha asgje.Cdo dallge deti ka lagur pernjeheresh kembet tona. U kemi rezistuar ererave me te forta. Eshte si nje strehe e pathyeshme per mua. Nuk na ndan dot asgje. Megjithese nuk jemi gjithmone prane njeri-tjetrit,une, per te mendoj. Me kujtohen fjalet e tij te bukura, shpesh here me thoshte se cdo e verteta ka kohen e vet. Humbas ne mendime dhe harroj te vazhdoj me pyetjet e mia. Kam shume deshire ta degjoj  tek flet per femijerine e tij plot fantazi. “njeriu eshte njeri i vertete atehere kur flet me zemer”

E kur koha e pritjes se konkurenteve po mbaronte   si per te konfirmuar  se njeriu realizohet ne moshe te thyer  dhe  prej tyre kemi  nderimin per varret , gruan , arsimin   e mbi te gjitha kombin Gjon NIKOLLI  vjen me  Lotet e qiellit  ! – dhe I kushton shenimin e tij Kosoves  “...Zemra ime po gjymtohet përditë. Ilaqi im i vetëm je ti, Kosovë. Jetoj me shpresën se zemra ime nuk do të shuhet derisa të të shoh ty me krahë të hapur.  Zemra ime do të rrahë qoftë dhe për herë të fundit. Ajo do të rezistojë edhe ne qoftë se ky është obligimi i vetëm për jeten time. Cdo ditë kur zgjohem në mëngjes dhe hap dritaren për të ajrosur dhomën, shoh në vend të mëngjesit një muzg. Më dhëmb shpirti tek shoh vendlindjen time në këtë agoni të përlotur. A do te vijë ndonjëherë pranvera?! A do të çelin ndonjëherë lulet?! A do të fluturojnë vallë pëllumbat me çiltërsinë dhe bardhësinë e tyre në perlën e ballkanit?!...     Te gjitha këto dëshira më në fund u plotësuan, ... Kosova është vetë e zonja e shtëpisë. 17 shkurti 2008, kjo ditë e bekuar sa të gjithë me shpirtin në ekstazë festojne Pavarsinë e Kosovës. Disa flokë debore na shoqëruan festimin tonë që tani me do të qetësonte mijëra shpirtra që e pritën këtë ditë prej shekujsh. Dukej se edhe qielli po qante nga dashuria. Edhe ai po derdhte lotë gëzimi. Lotë te cilët tani më nuk ngrinin nga i ftohti i dimrit.

Te mrekullueshem dhe fort te dashur  konkurente !

Ju a keni dhene me shume besim  se ky qytet do jete vertete balanca sociale e gjithe treves  dhe variablat qe lidhen me zhvillimin, nuk jane te natyres ekonomike por te lidhura me institucionet  dhe politikat, me perkushtim qytetar  dhe ju keni prire bashmoshatarve tuaj ne kete drejtim.

Ju falendroj prej zemre dhe ju njoftoj se po marrim te gjithe masat qe ne pushimet tuaja verore jut e jeni mbeshtetes  active te gjithe administrates bashkiake , permes nje projekti me OJF ose nje vendimi te keshillit bashkiak  pasi ju do te ti sherbeni ndryshimit te shpejte.

Personalisht e kam te veshtire te zgjedh nder Ju kush eshte me i mire  sepse ju na keni dhene kaq shume miresi, zotesi  dhe mirenjohje prandaj ju ftoj qe ne ndryshim prej nesh paraardhesve tuaj qe ne pushimet verore  mblidhnim bime medicionale apo punonim perkohesisht neper ndermarrje te kolektivizuara ju mundet te bashkoni individualitetin tuaj per nje institucion  qe do te qendroje per me shume kryetar te tjere  pertej ketij mandati , Bashkine Rreshen dhe une mund te shlyej disi borxhin ndaj mesimedheneve dhe ish nxeneve te mije te cilet i pershendes gjithnje duke besuar se do jemi urtisht te perkushtuar per ti sherbyer njerezeve dhe vendlindjes tone per nje infrastructure bashkohore , per mardhenie efikase kulturore , turistike dhe ekonomike , per urbanizim te shpejte per me shume punesim permesh nje shkollimi bashkohor !  

Ju falemninderit shume

/ Gjon DEDAJ /

                      http://www.bashkiarreshen.com/konkursi.per.esene.me.te.mire.htm

                                                          Bashkia Rrëshen.