Lotet e Qiellit.

   Nuk i harroj ato ditë, ato vuajtje aq të gjata. Nuk i harroj lotët që derdhëm për këtë tokë të bekuar. Nuk i harroj ndarjet, masakrat dhe vrasjet makabre që na bënë. Shpirtrat e fëmijëve ishin mbushur me boshësi. Në to nuk ekzistonte më dashuria e dëshira për te luajtur, por në sytë e tyre mbizotëronte frika dhe terrori nga serbët e pamëshirshëm. Ishin të frikësuar nga vdekja. Ata kanë parë tek u vriteshin familja e tyre: prindërit, vëllezërit dhe motrat e tyre.

     A ka dhimbje më të madhe se kjo?! Mos vallë djalli ka zbritur në tokë?! … jo, pavarsisht kësaj errësire që të merr sytë nga ngjyra e saj e errët, në fund shihet një rreze dielli. Atje shihet nje rreze shprese, një rreze drite që e thyen ketë mbulesë zie, që të ka mbështjellë fytin nëna ime. Ah moj nënë! Mos vallë do të të shohë ndonjë herë të lirë?! Mos vallë jeta ime do te jete kaq e gjatë sa te  shohë lirinë tënde?! Zemra ime po gjymtohet përditë. Ilaqi im i vetëm je ti, Kosovë. Jetoj me shpresën se zemra ime nuk do të shuhet derisa të të shoh ty me krahë të hapur.

  Zemra ime do të rrahë qoftë dhe për herë të fundit. Ajo do të rezistojë edhe ne qoftë se ky është obligimi i vetëm për jeten time. Cdo ditë kur zgjohem në mëngjes dhe hap dritaren për të ajrosur dhomën, shoh në vend të mëngjesit një muzg. Më dhëmb shpirti tek shoh vendlindjen time në këtë agoni të përlotur. A do te vijë ndonjëherë pranvera?! A do të çelin ndonjëherë lulet?! A do të fluturojnë vallë pëllumbat me çiltërsinë dhe bardhësinë e tyre në perlën e ballkanit?!...

    Te gjitha këto dëshira më në fund u plotësuan. Më në fund Kosova është vetë e zonja e shtëpisë. 17 shkurti 2008, kjo ditë e bekuar sa të gjithë me shpirtin në ekstazë festojne Pavarsinë e Kosovës. Disa flokë debore na shoqëruan festimin tonë që tani me do të qetësonte mijëra shpirtra që e pritën këtë ditë prej shekujsh. Dukej se edhe qielli po qante nga dashuria. Edhe ai po derdhte lotë gëzimi. Lotë te cilët tani më nuk ngrinin nga i ftohti i dimrit.

        GJON NIKOLLI.