Filozofia e misterit  kozmik.

 Sot ishte një ditë shumë e lodhshme. Lexo shkruaj, shkruaj lexo deri më 12 të natës edhe mendimet ishin lodhur. Bëra disa ecje të hutuara në dhomën ku po studioja. E kisha humbur sensin e kohës. Pashë orën. Nuk më bëri shumë përshtypje se kjo është e përditshme për mua. Kur shkova të fikja dritën ndodhi diçka e paimagjinueshme. Se pasqyrat kishin shpirt, tani po e mësoja.

Disa duar shtriheshin drejt meje dhe nuk ishin duart e pasqyrës, por të disa pasqyrimeve të çuditshme. Nuk ishte pasqyrimi im. Në indet e mia nervore shtoheshin shpjegimet që i kërkoja vetes. Këto qenie nuk ishin njerëz. Mos ishin shpirtrat e pasqyrës që donin të kishin mirësinë për të më larguar nga bota e çmendur reale?! Më zgjatën duart dhe pa e  kuptuar, instiktivisht, u afrova dhe preka pasqyrën. Ndodhën disa shkëndija blu, vjollcë, portokalli,bardhë dhe jeshil. Dukeshin si elementët e pikturave imagjinare të impresionizmit. Ishte tamam pamja e fishekzjarreve të 1 janarit.

 Papritur isha përfshirë në një nga çuditë e radhës hapësinore. Forcat e kohezionit po vepronin mbi mua, kurse forcat e tensionit më shtynin gjithnjë e më tepër në botën e pasqyrave. Disa mendime të fshehta më pushtuan sistemin nervor. Mendova se duke përdorur njohuritë e mia shkencore mund të zbuloja diçka dhe të siguroja ndonjë fakt të rëndësishëm. Disa qeliza të tërësisë së sistemeve e kishin ndjerë frikën dhe shkëndijat e tentakulave të saj, por kur e mendoja veten si agjente shkence frika merrte arratinë. E gjeta veten në një stacion hapësinor të orbitës. Aty kishte ashensorë gjigandë, por besoj se asnjëri s’do ta përballonte peshën kureshtjes sime. Filluan të shtypeshin  disa susta ku shkruheshin emrat e planeteve.

 Po kush i shtypte?! Mos ishte forca e fantazisë sime që shndërrohej në energji kinetike?! Shkuam në Pluton. Mjedisi i aparencës së jashtme ishte i varfër. Një e qeshur ironike që godiste mendimet e mia fantazuese u pikturua në mimikën time të habitur. Doli e kundërta e asaj që mendoja unë. Kishte vetëm disa pjesë të ngritura plutonike dhe një pluhur që ngrihej lart nga ndonjë rrymë atmosferike, bënte zhurmën e vetme në Pluton. Isha e vetme. Fillova të përplasja këmbët në shtresat e jashtme të Plutonit. Me sa duket ky paska qenë kodi sekret i botës së qenieve të këtij planeti. Ky ishte shkaku që satelitët e hedhur nga Toka nuk sinjalizojnë për qenie të gjalla në planetet e tjera. Disa shtresa plutonike u ulën poshtë si ndonjë qark i shkurtër transporti. U gjenda në një mrekulli që as në ëndërr nuk e ke privilegj ta shikosh.

Kulla të bardha,kështjella elektronike dhe qytete të kompjuterizuara që përdornin rrjetin energjitik të energjisë bërthamore e karakterizonin këtë qytetërim magjik. Ata nuk e zhvillonin sektorin e industrisë bërthamore, por e merrnin të gatshëm nga tokësorët. Energjinë e harxhuar, ata, me pajisjet supermarramendëse e thithnin për në qendrën e tyre energjitike dhe e shndërronin në energji të dobishme bërthamore. Rrugët ishin prej kristali, pemët prej pasqyrash dhe qielli më i  pasqyrizuar se agjë tjetër.

Po pse erdha në këtë planet unë me anë të pasqyrës?! Mos  vallë pasqyrat tokësore ishin të infiltruarat e botës plutonike?!!Po të jetë kështu, imagjino sa siguri ka Toka ku dhe pasqyrat spiunojnë! Në Pluton kishte një pastërti të rrallë. Si ka mundësi?! Ne tokësorët e quajmë veten më të  zgjuarit e universit dhe nuk kemi arritur as 50% të zhdukjes së ndotjes! Po pse në Pluton, tani pasqyrat nuk kishin duar? Mos po luanin dramën e inkubimit?!Thashë emrat e atyre që kanë shkelur në Hënë.

Thërrisja me zë të lartë:  Neil Amstrong, Edvin Oldrin dhe anasjelltas, por asnjë shenjë jete nuk mu shfaq. Fillova të thërras emrat e gjithë kryeministrave të Botës për të treguar se jam tokësore. Më duket se çuditë në këtë planet arrikan në skajin infinit.Kur thashë emrin e kryeministrit shqiptar,të gjitha gjallesat u mblodhën rreth meje. Edhe pasqyrat nxorën duart dhe filluan të më shikonin me habi. Kaq i famshëm qenka kryeministri i Shqipërisë saqë emri i  tij përdoret si kod jetik nga qeniet jashtokësore?! Po çfarë thashë unë që po më trajtonin a thua se jam Anjshtanji, Darvini, Toriçeli apo Mendelejevi?!Më futën në një derë (derë e quanin ata sepse mua m’u duk si ekran kompjuteri plazëm) që të çonte në Sallën Operative të Informacionit. Aty kishte mure prej video projektorësh që pasqyronin jetën në çdo cep të Tokës,madje një faqe muri pasqyronte edhe jetën në shtresat nëntokësore. Në këtë sallë pyetjet që luftonin për përgjigje m’u shtuan. Poshtë shtresave të planetit tonë zhvilloheshin qindra funerale çdo ditë dhe nëntoka përbëhej nga varreza gjallesash nëntokësore.

        -Po pse vdesin? - i pyeta.

                                              -I vrasin pesticidet, ndotja…

Përnjëherësh e ndërpreva përgjigjen duke ndërruar pyetje.U ndjeva keq të pranoja para tyre se gjithë tokësorët kontribuojnë për të qenë vrasës…

Oltjana Beci

Kl. IX Shkolla 9 vjeçare nr.2. Rreshen.

e-mail: oltjanabeci@albaniaonline.com